یا میمیرم یا قهرمان میشم!
آروم باش دختر خوشگلم؛
میدونم چقدر قوی ای.
آره میخوام همه چیو رک بگم.میخوام چشمتو باز کنم.میخوام چیزایی که تا الان نادیده میگرفتی و پنهانش میکردی رو داد بزنم.میخوام به همه بگم تو کی هستی؛
تو خیلی قوی ای.تو روز بعد اعلام نتایج شروع کردی.تو وقتی همه دردات برگشتن جیک نزدی.درد چیه؟الان بهت میگم.میگم تا دو روز دیگه نگی هیچ سختی ای نکشیدی.بسه این همه نادیده گرفتن تلاش هات.
بزار بشمارم درداتو.دل درد.معده درد.چشم درد.گردن درد و سر درد.انگشتای پات.تپش قلب.نفس تنگی.لرزش دست و پا و بی دلیل احساس سرما کردن.دل آشوبی.
کم بود؟عزیزم فقط یه تومور مغزی جاش خالیه.
میخوام خودمو خالی کنم تا بلکم خوابم بگیره.
بچم تو خیلی قوی ای.
من میدونم از وقتی نتیجه اومد چقدر همه چیز تغییر کرد.خدا خواست یک ماه بفهمی قبلا چجوری زندگی میکردی.یاداوری.از ویولن و ورزش و کتاب بگیر تا خوابیدنای طولانی و استرس نداشتن.ولی زیاد طول نکشید و برگشتیم به تنظیمات کارخونه.
میدونی چی ها تغییر کرد؟اره میدونی چون مدام تو سرت داری تکرارشون میکنی.
تو پارسال برای دیگران درس میخوندی.همش غر میزدی.همش تو سرت این بود که چی میشد میزاشتن خودم تصمیم بگیرم رشته م چی باشه.چیکاره بشم.ولی ایا فراموش کرده بودی خودت از سه سالگی عشق دکتر شدن داشتی.دلیلشم خنده دار بود.هر کی میپرسید چرا میگفتی دوست دارم از اتاق عمل بیام بیرون بگم متاسفم.
این شکست نیاز بود تا بهت یاداوری بشه باید برای خودت بجنگی.تو الان میدونی برای عشق و علاقه خودت برگشتی پا کار.تو میدونی که اگه امسالم نشه یه سال دیگه وایمیسی.چون علاقتو میخوای.
مگه این تو نبودی که همیشه میگفت من خودمو جز تو لباس پزشکی جور دیگه ای نمی بینم؟وقتی حرف درمورد اینده میشد میگفتی من ترسی از اینده ندارم.من ترسی از بی شغلی ندارم.چرا؟چون زبان بلدم میتونم تدریس کنم.شنا بلدم میتونم مربی شم.یا حتی هر ورزش دیگه از جمله فوتبال.موسیقی بلدم داداش فوقش میرم تو مترو میزنم.میگفتی من خیلی کارا میتونم بکنم ولی پزشکی میخوام.
پزشکی میخوام
هنوزم میخوام
اره دردناکه یکی که درس نخونده و رتبه ش مثل تو یا کمتر شده و میتونه رشته های تاپ تو انسانی یا ریاضی بیاره اما تو نه..ولی اینم برات لذت بخشه.چرا؟چون کارای سخت رو دوست داری.
معمولی ترین انتخابت تو موسیقی سخت ترین ساز جهان بود:ویولن
توقع ندارم کارای اسون دوست داشته باشی.
بچم امسال میترکونی.
هرچقدر ادما بهت اطمینان نداشته باشن.هر چقدر پشتت رو خالی کنن.هر چقدر زمین بزننت.اصلا مهم نیست.من فهمیدم تو چقدر قدرتمندی.
باید این راهو تنها بری میفهمی؟
مگه بار اولته؟من میدونم که تو تنهایی قوی تری!!
از این چند سال هم یه درس خیلی بزرگ گرفتم.اونم اینه که زندگیتو برای ادما چه درست چه غلط حروم نکن.اره.الان وضعتو ببین.زندگیت نابود شد.به خاطر اینکه سه سال تو مدرسه برای آدمی غصه خوردی که حتی یه لحظه بهت فکر نکرد.الان خوب شده؟اینکه شکست خوردی؟
پس از این به بعد یه ارزو برا همه دارم.اینکه خدا یه توانی بهتون بده تا زندگی تونو برای ادم اشتباهی حروم نکنید..
همه چیو درست میکنی من مطمئنم.مگه ۲۷۰ روز نیست؟کارو در میاری.اونوقت دیگه شرمنده خودتم نیستی.
اره من برگشتم تو مسیر کنکور تا این حسرت به حسرتای قبلی اضافه نشه.اما یه چیز خوب دریافت کردم.من همه حسرتای گذشتمو فراموش کردم.من سر خیلی چیزا ناراحت بودم.
از اینکه نمیتونم تنها برم بیرون.از اینکه نمیتونم ورزش مورد علاقمو انتخاب کنم.از اینکه نتونستم برم فوتبال.نتونستم زبان دومم رو شروع کنم.ولی همشون فراموش شد.الان توضیح میدم چرا
حرفم اینه.چرا تو فراموش میکنی که تازه ۱۸ سالته؟تو یه سری کارایی رو تموم کردی که خیلیا تو این سن شروع میکنن.چرا فکر میکنی دیره در صورتی که کلی وقت هست.
اره ادم عجولی شدی.از تکون دادن پاهات مشخصه.وقتی درس میخونس دوست داری چهار تا درسو با هم پیش ببری.دقیقا عین هرماینی که با اون ساعتش همزمان تو دو تا کلاس شرکت میکرد.عجول شدی چون دوست داری در همین لحظه تو چهار تا چیز بهترین باشی.
نمیگم نمیتونیا.ولی میگم عزیز من یواش یواش.همه چی نوبتیه.الان نوبت کنکوره.
به قول بابا میگه این مسابقه دو راند داشت.راند اول نهایی بود که زدی ترکوندی.الان تو راند دومی.باید کنکور رو داغون کنی.
پس منم خون صورتمو پاک میکنم و میرم وسط رینگ.یا میمیرم یا قهرمان میشم!
