اولین پست ۱۹ سالگی!
یه کم این مخه قفله خب اصلا نمیدونم از کجا باید بنویسم..چیو بنویسم چیو ننویسم..چیو بگم چیو نگم..
ولی خب میدونی چیه؟...از ۱۲ مهر تا خود امروز به خودم اجازه اورفینک ندادم..اگه بخوام تصویر سازی کنم اینجوری میشه که افسار مغزمو دستم گرفتم و نتیجه ش این شد که به هر چی خواستم فکر کردم..اره یه وقتایی از دستم در رفت..عصبی شدم..رد دادم و چیزایی که نباید و گفتم..وقتایی که میتونستم سکوت کنم نکردم و تند رفتم..ولی خب بازم نسبی بخوایم بگیم خیلی کمتر بوده..
الانم همین موضوع ادامه داره و دیروز داشتم به این فکر میکردم ۱۹ سااگی از ۱۸ سالگی خیلی بهتره..حداقل برای من حس و حالش خیلی بهتر بود..و مطمئنم بیست سالگیم خیلی خیلی بهتره..امیدوارم""
داشتم فکر میکردم فرق ۱۸ و ۱۹ اینه که دیگه مشکلاتت گریه دار نیستن..خیلی منطقی میگی همه مشکل دارن..یکی کمتر یکی بیشتر..حالا میخوای بشینی گریه کنی واسشون؟..چیزیو درست میکنه؟..اگه واقعا فکر میکنی اینقدر ضعیفی همین کارو بکن..اما اگر فکر میکنی که میشه درستش کنی پس بلند شو بدون هیچ فکری..
داشتم فکر میکردم که حتی اگه شده به عنوان تلقین میخوام بالغ تر از قبل رفتار کنم..دیگه بچه بازی بسه..ولی روز تولدم یه مرض جدید به دردام اضافه شد که خب اشکالیم نداره..
همه این مشکلو داریم..یکی کمتر یکی بیشتر و خب برا من کمه و همین دلیل اصلیه شکرگزاریه..میدونی مامانامون هیچ کدوم این مشکلو نداشتن..تو فامیل مونم من کسیو ندیدم..ولی تا بخوای تو رفیقام دیدم..همین مشخص کننده سختیِ زندگیمونه دیگه نه؟
ولی من هنوز همون بچه ۱۵ ساله ایم که میگفت زندگی بدون سختی به درد نمیخوره..پس لذت میبریم و همرو درو میکنیم🫡
