چرا همیشه من اونیم که اهنگامو براشون میفرستم؟...همونی که حسم نسبت به اوناست...چرا همیشه من باید متنای خوشگلی که درمورد اوناست رو براشون بفرستم؟...چرا من همیشه باید ابراز احساسات کنم و اخر بشم اونی که بی احساسه و هیچوقت ابراز علاقه نکرده؟...چرا وقتی ازشون تو جمع دفاع میکنم اینو به عنوان علاقه و ابراز احساسات نمیبینن؟...اخر داستان من میشه ادم بده...دیشب قرار گذاشتم که به کسی پیام ندم ولی خود خرم به حرف خودم گوش نمیده...همیشه من اونیم که احساساتمو با اهنگ و عکس براشون میفرستم و همیشه منتظر همین اتفاق متقابلا هستم...ولی هیچکس نیست...منم که موقع برگشت از شمال که انگار وجودمو اونجا جا میزارم و برمیگردم به رفیقام فکر میکنم و همون موقع ست که یه لبخند خیلی گنده میاد رو لبم...این فکراست که منو زنده نگه میداره...اره توقع زیادی دارم که تو این روزای سخت احتیاج دارم اونا هم مثل من با فرستادن یه اهنگ کوچیک یا یه اسکرین شات خوشحالم کنن...اره من خودخواهم که فکر نمیکنم اونا هم درس دارن...خب منم درس دارم...منم کلی کار دارم و عقبم ولی خواسم بهشون هست...ولی میدونی چیه...به یه نتیجه جدیدی رسیدم...اهنگامو برای خودم میفرستم...ویدیوهام متن هام و تعریفامو برای خودم میفرستم...مگه من ادم بده و بی احساسه نیستم؟...پس بزار همینجوری بمونم...چون چیزی قرار نیست عوض شه...باید خودمو پیدا کنم...خودمو دوست داشته باشم و برای خودم مهربون باشم...من به هیچکس دیگه ای نیاز ندارم!!
برچسب‌ها:
Valora🤍
۱۴۰۴/۱۰/۱۵ 12:24 Valora
